Przypowieść o szacie weselnej przypomina, że szatę tę przygotowuje się już teraz, odkładając starego człowieka i przyoblekając się w nowego, bo na weselu nie ma zapasowych szat.
Biblioteka
Artykuły
Indeks tematyczny
94 wynikówSyn Boży został udoskonalony przez cierpienie, aby wielu synów doprowadzić do chwały. Celem Boga wobec człowieka jest doskonałość w miłości, którą On sam w nas sprawia przez Słowo, Ducha i Kościół, razem z naszym posłuszeństwem.
Rozważanie nad Pieśnią nad Pieśniami 8:6-7: obywateli Królestwa Bożego podtrzymuje nie siła ich postanowień, lecz ogień miłości do Pana Jezusa Chrystusa, którego nie zgaszą wielkie wody prób.
Syn został wysłuchany ze względu na swoją pobożność: szacunek i podziw dla Ojca, które sprawiały, że czynił dokładnie to, co widział u Ojca. Rozważanie o tajemnicy pobożności i o różnicy między nią a pozorem pobożności.
Słowo „uczeń” zniknęło z kościołów. Dziś jesteśmy tylko członkami zboru, a kto mówi o uczniostwie, ryzykuje, że zostanie posądzony o herezję.
Pan Jezus nie nakazał jedynie przynosić ludziom przebaczenia, lecz czynić uczniów. Uczeń wchodzi do Jego szkoły, przyjmuje całą Jego naukę i staje się podobny do swojego Nauczyciela.
Rzeczy, które są w górze, to cechy charakteru Chrystusa. Szukać ich znaczy wzrastać w podobieństwie do Niego: łagodność zamiast kłótni, miłość zamiast nienawiści i miłosierdzie zamiast sądu.
Wielu ma nadzieję wejść do nieba jedynie dzięki miłosierdziu Pana w ostatniej godzinie. Podobieństwo do Chrystusa odkłada się na czas po śmierci, a kto je głosi, jest posądzany o herezję.
Kościół to nie tylko program. To szkoła Chrystusa, dana po to, aby nas wychować od niemowląt aż do męża doskonałego, do miary wzrostu pełni Chrystusa.
Wszyscy szukamy odpoczynku, lecz najcięższe jest zmęczenie serca. Wychodząc od przypowieści o człowieku pozostawionym na wpół martwym przy drodze, artykuł pokazuje dwa światy, w których możemy żyć, oraz zaproszenie Jezusa do odpoczynku dla duszy.
Wielu czeka na przebudzenie, które przyprowadzi rzesze do Chrystusa. Lecz przebudzenie, którego dziś potrzebujemy, nie zaczyna się w tłumie, ale w jednym sercu: w twoim. Czy miałeś kiedyś prawdziwy początek z Bogiem? Czy naprawdę narodziłeś się na nowo, jesteś uczniem w szkole Chrystusa i członkiem Jego ciała? Zbadaj siebie w świetle Słowa, bo od odpowiedzi na te pytania zależy twoje zbawienie.
Stawiamy pytanie: jeśli przeszedłem na rentę chorobową dzięki oszustwu i korzystałem z ukradzionych pieniędzy, a nie zwracam państwu tego, co ukradłem, to czy jest to grzech, który oddziela mnie od Boga? Aby odpowiedź była jak najjaśniejsza, posłużymy się praktycznym przykładem. Stefan zawiera umowę […]
Pan Jezus często mówił o ziarnie, drzewach i owocu, aby odsłonić prawdziwy stan naszego serca. Ziarno Słowa Bożego nie jest siane tylko po to, by dać początek życiu duchowemu, lecz po to, by doszło do dojrzałości i wydało owoc. W oczach Boga wartość drzewa nie polega na […]
Pismo mówi nam, że aby ujrzeć Królestwo Boże i móc do niego wejść, musimy narodzić się na nowo z Boga. (Jeśli ktoś nie narodzi się na nowo, nie może ujrzeć królestwa Bożego. Musicie się na nowo narodzić! Jana 3:3, 7) Aby zamieszkać razem z Bogiem w […]
Jeśli pociągnie nas piękno Jego doskonałego charakteru, zrodzi się w nas podziw i miłość. Tak rozbudzi się w nas miłość, a wraz z nią pragnienie, by być Jego narzeczoną i oblubienicą. (Zaklinam was, córki Jerozolimy: Nie budźcie ani nie przerywajcie snu mojej umiłowanej, dopóki ona nie zechce. Pieśń nad Pieśniami 8:4) […]
Patrząc na Jego drogi i na Jego nauki, w rzeczywistości patrzymy na piękno Chrystusa, który jest obrazem Boga. Jego przykazania powinny być dla nas rozkoszą, ponieważ to On się w nich wyraża. (Będę się rozkoszował twoimi przykazaniami, które umiłowałem. Psalm 119:47; Twoje przykazania są moją rozkoszą. Psalm 119:143) Dlatego Pan Jezus mówi: […]
Na świecie ludzkość pogrążona jest w ciemności grzechu. Nie ma człowieka, który czyniłby dobro. Ponieważ człowiek ma skłonność do zła, świat świecki ma prawa, które umożliwiają nam wspólne życie. Potępiają one i karzą złe uczynki, lecz nie mają mocy, by doprowadzić człowieka do doskonałości. To samo mówi nam Pismo o prawie […]
Czytając Pismo, widzimy, że w swoim odwiecznym planie Bóg zamierzył nie tylko stworzyć istoty wyższe od aniołów. Jego celem było uczynić istotę, w której objawi się Jego natura, istotę stworzoną na Jego obraz i podobieństwo. Stworzył istotę zupełnie odmienną od wszystkiego […]
Kiedy dostajemy się do szkoły, o której marzyliśmy, albo zostajemy przyjęci do pracy na stanowisko, którego bardzo pragnęliśmy, nie sposób się nie cieszyć. Nie da się jednak tego porównać z radością, gdy wiesz, że zostałeś przyjęty do Królestwa Niebieskiego, gdy wiesz, że twoje imię jest zapisane w niebie, aby […]
Jedną z podstawowych wartości, jedną z rzeczy w górze, które określają Królestwo Boże, jest miłość. (Bóg jest miłością. 1 Jana 4:8; Na koniec, bracia, miejcie się dobrze; bądźcie doskonali, pokrzepiajcie się, bądźcie jednomyślni, żyjcie w pokoju, a Bóg miłości i pokoju będzie z wami. 2 Koryntian 13:11) Wielu z nas nie rozumie, że bez „miłości z góry” nie dojdziemy do celu […]
Jednym z cennych skarbów Królestwa Bożego jest pokój i odpoczynek, które w nim panują. Definicja słownikowa: brak niepokoju, konfliktów, wrogości; harmonia, zgoda, porozumienie. Zakłócić pokój to wejść z kimś w konflikt. Pokojowe Królestwo Chrystusa bywa często źle rozumiane, nawet przez […]
Jedną z rzeczy w górze, do których mamy dążyć i które określają Królestwo Boże, jest sprawiedliwość, a mówiąc dokładniej: brak grzechu. (Świętość przystoi twemu domowi, PANIE, na wieki. Psalm 93:5) Słownikowa definicja sprawiedliwości w tym znaczeniu brzmi: bez grzechu, czysty, niepokalany, bez skazy, nieskalany. Królestwo Boże jest opisane w Słowie […]
Słowo Pisma mówi nam, że człowiek, który miłuje Boga całym sercem, zapiera się samego siebie i wchodzi z Nim w przymierze uczniostwa, staje się nowym stworzeniem i zostaje przeniesiony do Królestwa chwały. (Który nas wyrwał z mocy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna; w którym mamy […]
Gdy przyjrzymy się uważniej, łatwo zauważymy, że świecki świat, w którym wszyscy żyjemy, ma zupełnie inną miarę niż Królestwo Boże. Pismo Święte wskazuje nam kilka wartości tego świata, których nie ma w tym Królestwie: „…samolubni, chciwi, chełpliwi, pyszni, bluźniercy, nieposłuszni rodzicom, […]
Wielu z nas chciałoby się tam dostać, mieć udział w Królestwie Bożym, jednak duchowe wartości tego Królestwa większości ludzi nie interesują, bo nie da się ich pogodzić z naszym sposobem życia. Te Boże wartości wymagają od nas, abyśmy zrezygnowali z wielu rzeczy, które dotąd bardzo nam się w […]
„Kraina, Królestwo o złotych ulicach”, gdzie nie ma łez ani bólu, gdzie nie ma już śmierci, może przyciągnąć uwagę wielu z nas. (I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, a śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu już nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły. Objawienie […]
Dziś prawie nikt nie wierzy, że aby zostać uznanym za godnego życia, które czeka nas w Jego wiecznym Królestwie, musimy wzrastać, aż dojdziemy do miary dojrzałości pełni Chrystusa. (On ustanowił jednych apostołami… a jeszcze innych pasterzami i nauczycielami; dla przysposobienia świętych… aż dojdziemy wszyscy… do człowieka doskonałego, do miary dojrzałości pełni Chrystusa. Efezjan 4:11-13)
Aby dojść do miary wzrostu Chrystusa, nauka Pana Jezusa uczy nas, że człowiek musi w pełni zaufać Słowu Chrystusa, a następnie musi się nawrócić, zaprzeć się samego siebie i zawrzeć przymierze uczniostwa, którego celem jest to, by uczeń stał się jak jego Nauczyciel. (Wystarczy uczniowi, że będzie jak jego mistrz, a sługa jak jego pan. Mateusza 10:25)
Boży plan przewiduje odnowienie grzesznego człowieka, a częścią tego planu jest oczyszczenie z grzechów przez ofiarę na krzyżu. Jednak plan Boga jest o wiele bogatszy i nie ogranicza się jedynie do oczyszczenia z grzechów przez ofiarę Pana, lecz obejmuje także doskonalenie naszego charakteru.
Bóg nie zamierzał jedynie stworzyć istot przewyższających aniołów. Jego celem było uczynienie istoty, w której objawiałaby się Jego natura, stworzonej na Jego obraz i podobieństwo. Stworzył istotę całkowicie odmienną od wszystkiego, co stworzył wcześniej.
Doskonałości charakteru nie osiąga się jedynie przez wiarę w ofiarę krzyża, lecz przez pracę i prawdziwą walkę w pokusach, które przychodzą od szatana, a na które Bóg pozwala dla naszego wzrostu.
Jeśli przyciągnie nas piękno Jego doskonałego charakteru, będziemy Go podziwiać i kochać całym sercem; tylko wtedy obudzi się w nas pragnienie, by mieć te same cechy charakteru, które ma On. (Zaklinam was, córki Jerozolimy: Nie budźcie mego umiłowanego ani nie przerywajcie jego snu, dopóki on nie zechce. Pieśń nad Pieśniami 8:4)
Prawa, które obowiązują w Królestwie Bożym. Wielu z nas chciałoby być w Królestwie Bożym, radować się, już nie cierpieć, ale może nie myślimy o tym, że tam także muszą istnieć prawa, według których będziemy musieli żyć. Może nie myślimy o tym, że „tam w górze” będziemy musieli żyć jedni z drugimi […]
Jest kilka pytań, które powinien sobie zadać każdy człowiek. 1. Kim jest dla ciebie Jezus? 2. Dlaczego mamy być Mu posłuszni? Jaką rolę odgrywa Jego nauka w moim życiu? 3. Jakie powinno być moje posłuszeństwo wobec Pana Jezusa? 4. Co się stanie, jeśli nie będziemy Mu posłuszni? 5. Jaką rolę […]
Człowiekowi dana jest ogromna łaska: może pracować jako uczeń w Bożym warsztacie, razem z Bogiem, aby we wszystkim wzrastać, aż dojdzie do miary pełnej dojrzałości Chrystusa.
Prawdziwy Jezus umiłował sprawiedliwość i znienawidził nieprawość. Nie żartował, nie śmiał się z cudzych żartów, nie wypowiadał próżnych słów, z nikim się nie kłócił.
Zgromadzenie, które lekceważy i nie zachowuje nauki nakazującej czuwać, aby nikt nie był światowy, w praktyce lekceważy Chrystusa i Jego ciało. (Żeby nie było żadnego rozpustnika lub bezbożnika… Uważajcie, aby nikt nie pozbawił się łaski Bożej. Hebrajczyków 12:16)
Boży plan dotyczący Ciała Chrystusa ma na celu nasz wzrost i dojście do miary dojrzałości pełni Chrystusa! (I on ustanowił… pasterzami i nauczycielami; dla przysposobienia świętych… aż dojdziemy wszyscy… do człowieka doskonałego, do miary dojrzałości pełni Chrystusa. Efezjan 4:11-13)
Dla bardzo wielu z nas Kościół Chrystusa nie ma już przeznaczenia nadanego mu przez Boga. Łatwo zauważyć, jak przejęliśmy jedni od drugich przekonanie, że to, co ogólnie nazywa się „Kościołem”, jest miejscem, gdzie gromadzą się ludzie o wspólnych zainteresowaniach religijnych.
Ten, kto narodził się z Boga, zostaje umieszczony w rodzinie i w szkole Chrystusa, aby wzrastać jako uczeń, aż osiągnie dojrzałość człowieka doskonałego, miarę dojrzałości Jego pełni. (I on ustanowił [...] pasterzami i nauczycielami; Dla przysposobienia świętych [...] Aż dojdziemy [...] do człowieka doskonałego, do miary dojrzałości pełni Chrystusa. Efezjan 4:11-13)
Jezus, którego dziś podziwiają chrześcijanie, to inny Jezus. Dziś głosi się inną drogę, którą większość przyjmuje bardzo łatwo. (Jest droga, która wydaje się człowiekowi słuszna, lecz jej koniec to drogi śmierci. Przysłów 16:25)
Osoba zakochana zawsze będzie się rozkoszować słowami, które wypowiada ten, kogo podziwia i kocha. („Moja dusza zasłabła na jego głos”. Pieśń nad Pieśniami 5:6; „Moja dusza omdlewa, tęskniąc cały czas za twoimi sądami”. Psalm 119:20)
Gdy Bóg mówi nam, że Jego obraz ma się w nas ukształtować, w istocie mówi, że nasze serce będzie musiało się przemienić na wzór Jego serca, że muszą zostać w nas wyryte Jego przymioty, czyli rysy Jego serca.
Plan Boży nie ogranicza się do taniego zbawienia, polegającego jedynie na pokucie (zrzuceniu starego człowieka) i przebaczeniu grzechów. Obejmuje odnowienie w nas obrazu Boga (przyobleczenie się w nowego człowieka) oraz doprowadzenie nas do miary dojrzałości pełni Chrystusa. (Efezjan 4:13)
Ofiara krzyża otwiera drogę do szkoły Chrystusa i jest początkiem uczniostwa dla każdego, kto postanawia zaprzeć się samego siebie i wejść w przymierze z Panem. Gdy trwamy w procesie przemiany, aż dojdziemy do miary dojrzałości pełni Chrystusa, grzechy popełnione przypadkowo, mimowolnie, są z nas obmywane krwią Pana. (Jeśli jednak chodzimy w światłości… mamy społeczność jedni z drugimi, a krew Jezusa Chrystusa, jego Syna, oczyszcza nas… 1 Jana 1:7)
Uczono nas, że nie można dojść do doskonałości charakteru i że nikt nie może niczego dodać do dzieła zbawienia dokonanego na krzyżu. Większość z nas słyszała, że Bóg zrobił za nas wszystko, a przez wiarę w ofiarę krzyża otrzymuje się zbawienie, które polega na odpuszczeniu grzechów.
Ten Boży plan przywrócenia człowieka został ułożony w wieczności, zanim jeszcze człowiek został stworzony, i jest najbardziej złożonym i wspaniałym planem, jaki kiedykolwiek powstał.
Chrystus jest głową tej Rodziny, jaką jest Kościół, i troskliwie się o nią opiekuje. (Nikt bowiem nigdy nie miał w nienawiści swego ciała, ale je żywi i pielęgnuje, jak i Pan kościół. Efezjan 5:29)
Jeśli nasze życie wciąż pozostaje niezmienione w sprawie sprawiedliwości, jeśli nie podziwiamy i nie kochamy tej pięknej cechy charakteru Pana Jezusa, jeśli nie łakniemy i nie pragniemy żyć w sprawiedliwości tak, jak On żył, to Boże dzieło doskonalenia jeszcze się w nas nie rozpoczęło.
Kiedy ludziom ukazuje się piękno rysów serca Chrystusa, nie pociągają ich te „skromne rysy” i odrzucają je jako coś godnego pogardy; nie chcą wycisnąć na swoim charakterze tego skromnego i uniżonego, niepozornego charakteru.
Widzimy wielką klęskę rzeszy chrześcijan, którzy uważają się za „narodzonych na nowo”, lecz gdy leżą na łożu śmierci, na ostatniej prostej, uciekają się do jedynej możliwości podsuwanej przez szatana: do miłosierdzia Pana dla „odpuszczenia grzechów”. Widzimy, jak wielu dręczy myśl, że nie żyli w pokoju ze swoimi bliźnimi i ze swoimi braćmi w wierze, i jak szukają ich, aby prosić o przebaczenie.
Widzimy wielką klęskę rzeszy chrześcijan, którzy uważają się za „narodzonych na nowo”, lecz gdy leżą na łożu śmierci, na ostatniej prostej, uciekają się do jedynej możliwości, jaką podsuwa im szatan: do miłosierdzia Pana, by uzyskać „odpuszczenie grzechów”. Widzimy, jak wielu dręczy myśl, że nie żyli w pokoju z bliźnimi, ze swoimi braćmi w wierze, i szukają ich, by prosić o przebaczenie.
Zmieniając tę biblijną naukę, szatan zwiódł setki milionów ludzi, wmawiając im, że jeśli mówią językami, to Duch Święty w nich mieszka, a więc bilet do nieba mają już w kieszeni.
Wszystkie te organizacje, choć głoszą „szczególne nauki”, różniące je od siebie nawzajem, nie zmieniły pierwotnego planu szatana, którym zwiódł on świat. Łatwo to zauważyć, gdy przeczyta się ich wyznania wiary. Wszystkie zatrzymały się na „doktrynie przebaczenia grzechów”. Żadne z nich nie zawiera Bożego planu, według którego wszyscy mamy dojść do miary dojrzałości pełni Chrystusa.
Żaden z tych ruchów nie umieścił w swojej doktrynie Bożego planu doskonalenia człowieka, a człowiek, z powodu nieznajomości Pisma, przez całe życie pozostaje na szerokiej drodze, która prowadzi do piekła.
Szatan, niczym wielki kupiec, dołożył wszelkich starań, aby stworzyć wielkie imperium religijne, za pomocą którego trzyma ludzi w ciemności, tak by człowiek nie poznał prawdy o Bożym planie.
Szatan przez całą historię posługiwał się wszelkiego rodzaju podstępami, aby nie dopuścić do tego, by człowiek zrozumiał, jaki plan ma wobec niego Bóg. Tam, gdzie nie zdołał zwieść człowieka odpustami czy jałmużną, przyszedł z wiarą w ofiarę krzyża: podkreślił jej rolę, przedstawiając ją jako jedyne rozwiązanie, dzięki któremu można zostać zbawionym.
W ten sposób przez te dwa tysiące lat szatan oszukał całe pokolenia, wmawiając im, że doskonałość jest nieosiągalna, i podsuwając ludzkości naukę, że zbawienie polega na przebaczeniu grzechów.
Posłał uczniów, aby oni z kolei czynili uczniami innych i zapisywali do szkoły Chrystusa tych, którzy pragną do niej wstąpić. (Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody… ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. Mateusza 28:19-20)
Jedną z najpiękniejszych cech charakteru Pana Jezusa jest sprawiedliwość. Umiłował sprawiedliwość i znienawidził nieprawość. (On… jest sprawiedliwy. 1 Jana 3:7) Pismo Święte nazywa Go Królem sprawiedliwości.
Łatwo zauważyć, że w tym, w czym On żył, powołał także nas, abyśmy żyli, i że możemy żyć tak, jak On żył. Jeśli będziemy tak żyć, Duch Święty będzie nas przemieniał z chwały w chwałę na obraz Pana, aż dojdziemy do miary dojrzałości pełni Chrystusa.
Jest jasne, że nasza relacja z Panem musi być relacją podziwu i miłości. Słowo Pana często mówi o tym, że Pan Jezus będzie naszym Oblubieńcem, a my będziemy Jego oblubienicą (żoną). (Chodź tutaj, pokażę ci oblubienicę, małżonkę Baranka. Objawienie 21:9) Pan mnie kocha i w swojej miłości wzywa mnie, abym wszedł z Nim w relację miłości.
Bóg zna ludzkie serce. Wie, kiedy pociąga nas Jego piękno, wie, kiedy jest w nas podziw, kiedy rodzi się miłość całym umysłem i kiedy moje serce jest gotowe, by pójść za Nim. Dopiero wtedy zostaje zawarte przymierze między Nim a mną. (Jeśli mnie miłujecie, przestrzegajcie moich przykazań. Jana 14:15)
Musimy zauważyć, że plan Boga był doskonały, nie było w nim żadnych błędów, a teraz Bóg wprowadza go w życie. (Jego dzieło jest doskonałe. Powtórzonego Prawa 32:4)
Jeśli widzisz, że jesteś w rozproszonej trzodzie, która lekceważy naukę Pana i toleruje ludzi światowych, zachęcamy cię, abyś jak najpoważniej zbadał samego siebie przed Panem. (Uważajcie więc, żebyście postępowali rozważnie, nie jak niemądrzy, ale jak mądrzy; Efezjan 5:15)
Szatan stara się znaleźć podstępy, dzięki którym te prawa nie będą wprowadzane w życie, a skutkiem tego będzie rozproszenie trzody. (…wilk je porywa i rozprasza. Jana 10:12)
Zarówno w przeszłości, jak i dziś obóz Boga, czyli Ciało Chrystusa, musi być czysty, ponieważ tam mieszka Pan. (Ten, czyli szatan, nic we mnie nie ma. Jana 14:30; Pan, twój Bóg, przechadza się pośrodku twego obozu, aby cię chronić; dlatego twój obóz ma być święty, aby Pan nie zobaczył u ciebie nic nieczystego i nie odwrócił się od ciebie. Powtórzonego Prawa 23:14; Usuniecie ich poza obóz, aby nie zanieczyścili obozu tych, wśród których mieszkam. Liczb 5:3)
Ciało człowieka, podobnie jak Ciało Chrystusa, zostało ukształtowane tak, że każda jego część służy innej części ciała i żaden członek nie żyje tylko dla siebie. (Jak bowiem w jednym ciele mamy wiele członków, ale nie wszystkie członki wykonują tę samą czynność; tak my… jesteśmy jednym ciałem w Chrystusie, ale z osobna jesteśmy członkami jedni drugich. Rzymian 12:4-5; Nikt bowiem z nas dla siebie nie żyje. Rzymian 14:7)
Kościół Chrystusa jest jedną z wielkich tajemnic Boga. (Tajemnica to wielka – mówię o Chrystusie i o Kościele. Efezjan 5:32)
Coraz więcej osób jest rozczarowanych kierunkiem, w jakim zmierza chrześcijaństwo i dzisiejsze kościoły, z których większość wtopiła się w system tego świata. W rezultacie wydaje się, że nie jesteśmy w stanie znaleźć zgromadzenia, które byłoby naprawdę Ciałem Chrystusa.
„Kraj, Królestwo o złotych ulicach”, gdzie nie ma łez ani bólu, gdzie nie ma już śmierci, może przyciągnąć uwagę wielu z nas. (I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu już nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły. Objawienie […]
Jeśli przez lata żyłeś w tym grzechu, usprawiedliwiając pracę na czarno albo unikanie podatków, a kościół, do którego należysz, nie tylko cię nie upomniał, lecz tolerował tę praktykę, a nawet przymykał na nią oczy, to jest to poważny znak, że i on znajduje się w stanie zbłądzenia i […]
Pan Jezus nienawidził nieprawości i żył bez grzechu. Nie poszedł na żaden kompromis z niesprawiedliwością. Nie tylko głosił prawdę, ale żył nią w każdym szczególe — bez ukrywania się, bez oszustwa, bez kompromisu. Był światłem pośród ciemności, czystym w brudnym świecie, sprawiedliwym w skorumpowanym społeczeństwie. Nic dziwnego […]
Grzech nieuczciwego zysku, często usprawiedliwiany ludzkimi wymówkami, rozprzestrzenił się dziś niczym pandemia wśród tych, którzy twierdzą, że są z Bogiem. Jest obecny w domach, w kościołach, w posługach i w sumieniach, które nauczono tolerować nieprawość pod płaszczykiem łaski. Ludzie łudzą się, sądząc, że mogą zatrzymać to, co ukradli, […]
Zanim wejdziemy do Królestwa Bożego, prawdziwa pokuta wymaga czegoś więcej niż żalu i wyznania grzechu — obejmuje także naprawienie krzywdy. Jeśli kradłeś, oszukiwałeś albo wykorzystywałeś innych, szczere nawrócenie do Boga zaczyna się od zwrotu tego, co do ciebie nie należy. Bóg nie może uznać za sprawiedliwego kogoś, kto zatrzymuje to, co […]
Jedną z pozornych korzyści grzechu nieuczciwego zysku jest złudzenie finansowej skuteczności: możliwość załatwienia większej liczby spraw za mniejsze pieniądze, pieniądze, których często i tak brakuje. Jednak ta „korzyść” ma swoją cenę moralną i prawną. Aby osiągnąć takie zyski, często musimy współpracować z ludźmi […]
Aby lepiej zrozumieć powagę tego grzechu — lekceważonego przez większość — omówimy ten temat szczegółowo. W Rumunii relacja między obywatelem a państwem opiera się na umowie społecznej, ugruntowanej na zasadzie solidarności. Umowa ta pociąga za sobą prawa i obowiązki po obu stronach. Państwo ma obowiązek zapewniać usługi publiczne — edukację, […]
Bóg, który jest sprawiedliwy, nie toleruje ukrytego grzechu. Achan nie był jedynie człowiekiem, który zbłądził, lecz symbolem nieprawości uparcie skrywanej. Wyrok śmierci zapadł nie tylko za sam czyn, ale za odmowę wyjawienia go. Bóg zażądał, by ten grzech został wydobyty na jaw, osądzony […]
W Królestwie Bożym prawość nie jest szczegółem do wyboru, lecz warunkiem podstawowym. Nie jest ozdobą, lecz czymś istotnym – widocznym wyrazem przemienionego serca i odnowionego życia, które trwa w zgodzie z charakterem Boga. Takie życie nie wynika z religijnego obowiązku, lecz z głębokiego pragnienia serca łaknącego i […]
Jednym z najbardziej podstępnych duchowych zagrożeń jest skłonność człowieka religijnego, oddanego grzechowi, do tworzenia sobie rozwodnionej miary sprawiedliwości, by podtrzymać złudzenie, że jest na drodze zbawienia. Zamiast patrzeć na sprawiedliwość Boga i dostosować się do tej absolutnej miary, na nowo określa, co znaczy „być wierzącym”, wybierając […]
Królestwo Boże nie jest panowaniem takim jak każde inne. To królestwo absolutnej sprawiedliwości, w którym każda decyzja jest słuszna, każdy sąd czysty, a każde działanie w pełnej harmonii z prawdą. Królem tego Królestwa jest sam Bóg. On nie tylko czyni to, co sprawiedliwe, lecz jest samą sprawiedliwością. Sprawiedliwość nie jest […]
Pismo Święte mówi nam, że Bóg zamierzył uczynić istotę inną niż aniołowie, istotę stojącą ponad nimi, która miałaby Jego obraz i podobieństwo. I tak został stworzony człowiek, na obraz i podobieństwo Boga. (Potem Bóg powiedział: Uczyńmy człowieka na nasz obraz według naszego podobieństwa… Bóg […]
Słowo Boże mówi, że przez nieposłuszeństwo człowiek utracił podobieństwo do Boga i oddzielił się od Niego (umarł dla Niego). („Dlatego, tak jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech – śmierć, tak też na wszystkich ludzi przeszła śmierć, ponieważ wszyscy zgrzeszyli…” Rzymian 5:12) Zatem ludzkość […]
Pierwsi ludzie stworzeni przez Boga zostali uczynieni na obraz i podobieństwo Boże i mieli Jego przymioty. (Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boga go stworzył. Rodzaju 1:27) Bóg stworzył człowieka, aby żył z Nim we wspólnocie, lecz szatan go zwiódł, a z powodu nieposłuszeństwa […]
To jedna z „cech Boga”, które On chce w nas odcisnąć. Tę cechę, w którą mamy się przyoblec, zdobywa się za przynagleniem Ducha, przez poddanie się Słowu Chrystusa. (Kto ma moje przykazania i zachowuje je, ten mnie miłuje. Jana 14:21) Przyjrzyjmy się działaniu każdej ze stron, których to dotyczy:
Duch Święty nie przychodzi do nas po to, by siedzieć gdzieś w kącie serca, niezauważony, bez naszego pozwolenia na to, by angażował się w nasze życie.
Człowieka można opisać z dwóch perspektyw: według jego wyglądu zewnętrznego, czyli twarzy, albo według jego charakteru, czyli serca. W pierwszym przypadku chodzi o zewnętrzny obraz, który można poznać fizycznymi oczami. W drugim chodzi o obraz wewnętrzny, o jego serce, które poznaje się oczami umysłu: po jego usposobieniu i charakterze.
Bóg postanowił jeszcze przed założeniem świata, że człowiek, którego stworzy, będzie do Niego podobny. „Bóg powiedział: Uczyńmy człowieka na nasz obraz według naszego podobieństwa; (…) Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz” (Rodzaju 1:26-27).
Prawdziwa wiara oznacza niezachwiane zaufanie do Chrystusa i do Jego Słowa. (Kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony. 1 Piotra 2:6)
Pismo mówi nam, że jesteśmy zrodzeni ze Słowa Chrystusa, które jest żywe i skuteczne. (Jesteście bowiem odrodzeni nie z ziarna, które może zgnić, lecz z takiego, które zgnić nie może, przez Słowo Boże. A tym Słowem jest to, które zostało wam zwiastowane przez Ewangelię. 1 Piotra 1:23, 25) Jeśli wtedy, gdy Słowa Chrystusa, czyli ziarno, zostają w nas zasiane, podejmiemy decyzję o posłuszeństwie i poddaniu się, rozpocznie się nowe życie. (… z łagodnością przyjmijcie zaszczepione w was słowo, które może zbawić wasze dusze. Jakuba 1:21; Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto słucha mojego słowa i wierzy temu, który mnie posłał, ma życie wieczne i nie stanie przed sądem, ale przeszedł ze śmierci do życia. Jana 5:24)
Nowe narodzenie nie dokonuje się wtedy, gdy słuchamy poruszającego emocje przesłania, w którym brak Słowa Chrystusa, pokuty, zaparcia się samego siebie i wiary. Nowe narodzenie nie jest niewytłumaczalnym, emocjonalnym przeżyciem duchowym.
Zauważamy, że w naszych czasach panuje wiele zamieszania co do roli ofiary Chrystusa. Niektórzy uważają, że wystarczy jedynie wierzyć w ofiarę na krzyżu, a do zbawienia potrzebne jest tylko to, czego Pan Jezus dokonał na krzyżu jako Zbawiciel.
Dziś Bóg zawiera z nami nowe przymierze i w tym celu dał przez Pana Jezusa księgę Nowego Przymierza, którą jest Ewangelia, czyli Słowo Chrystusa. („Włożę moje słowa w jego usta i on będzie mówił im wszystko, co mu rozkażę. A ktokolwiek nie będzie słuchał moich słów, które on będzie mówił w moim imieniu, od tego ja zażądam rachunku”. Księga Powtórzonego Prawa 18:18–19)
Jeśli chodzi o wiarę, ze smutkiem zauważamy, że dziś coraz więcej ludzi rozumie ją błędnie.
Nie znaleziono wyników.