Grzech nieuczciwego zysku, często usprawiedliwiany ludzkimi wymówkami, rozprzestrzenił się dziś niczym pandemia wśród tych, którzy twierdzą, że są z Bogiem. Jest obecny w domach, w kościołach, w posługach i w sumieniach, które nauczono tolerować nieprawość pod płaszczykiem łaski. Ludzie łudzą się, sądząc, że mogą zatrzymać to, co ukradli, co ukryli, co zdobyli niesprawiedliwie – a mimo to korzystać z Bożego błogosławieństwa.
Wielu religijnych ludzi żyje dziś w grzechu Judasza, a jednak twierdzi, że Bóg jest z nimi. Sami siebie oszukują, myląc religijną aktywność z Bożą obecnością. Ale Bogiem nie da się manipulować za pomocą rytuałów, pieśni czy duchowych pozorów. On bada serce i wymaga prawdy. Kiedy ktoś kradnie — czy to uchylając się od podatków, czy w inny sposób — a potem uważa, że przed Bogiem wszystko jest w porządku, Pismo wprost karci takie samooszukiwanie.
W Księdze Jeremiasza 7:9-10 czytamy: „Czy będziecie kraść, (…) a potem – przychodzić i stawać przede mną w tym domu, który nazwany jest moim imieniem, i mówić: Zostaliśmy wybawieni, aby popełniać te wszystkie obrzydliwości?”
To złudzenie jest dziś tak poważne, że wielu wierzy, iż mogą doświadczać przejawów Ducha Świętego – takich jak mówienie językami, prorokowanie czy inne dary duchowe – i jednocześnie żyć w grzechu. Lecz Duch Święty nie jest obecny tam, gdzie życie jest dwulicowe. Nie mieszka tam, gdzie grzech jest tolerowany, ukrywany lub usprawiedliwiany. Twierdzić, że ma się dary duchowe, a jednocześnie żyć w nieprawości, to obraza Bożej sprawiedliwości i oszukiwanie własnego sumienia.
W tym samym złudzeniu żyją nie tylko ci, którzy grzeszą jawnie — na przykład ci, którzy kradną — lecz także ci, którzy przyjmują ich do swojego grona bez upomnienia i bez odsunięcia się od nich. Pismo jasno pokazuje na przykładzie Achana, że całe zgromadzenie ucierpiało z powodu ukrytego grzechu jednego człowieka. Bóg powiedział: „Izrael zgrzeszył, przekroczyli moje przymierze (…) ukradli, skłamali i włożyli je między swoje sprzęty” (Jozuego 7:11). Choć to Achan zgrzeszył, Bóg uznał za winny cały lud. Bóg nie był z Izraelem, dopóki grzech nie został ujawniony i usunięty.
Tak więc od Boga oddzielony jest nie tylko grzesznik, ale i wspólnota, która toleruje grzech pośród siebie. Żyć w grzechu albo w milczeniu na niego przyzwalać – to oddzielać się od Bożej obecności. Nie oszukuj się, sądząc, że Bóg mieszka w tobie, podczas gdy ty trzymasz się tego, czego On nienawidzi.
Pismo wyraźnie ostrzega: „Wielu powie mi tego dnia: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w twoim imieniu i w twoim imieniu nie wypędzaliśmy demonów, i w twoim imieniu nie czyniliśmy wielu cudów? A wtedy im oświadczę: Nigdy was nie znałem. Odstąpcie ode mnie wy, którzy czynicie nieprawość” (Mateusza 7:22-23).
Słowa „Nigdy was nie znałem” jednoznacznie pokazują, że Duch Święty nigdy nie był obecny w życiu tych, którzy żyli w nieprawości. Dlatego dary, które przejawiali, nie były prawdziwe, lecz podrobione — pochodziły z innego źródła, obcego Bogu.
Tam, gdzie zachowuje się grzech, dary nie są dziełem Ducha Świętego, lecz duchowym zwiedzeniem — niebezpieczną imitacją wytwarzaną przez upadłych aniołów, którzy podszywają się pod aniołów światłości. To zwiedzenie jest groźne, ponieważ daje fałszywe poczucie duchowego bezpieczeństwa, podczas gdy serce pozostaje daleko od Boga. Pismo ostrzega: „I nic dziwnego, sam bowiem szatan przybiera postać anioła światłości” (II Koryntian 11:14).
Do tej rzeczywistości trzeba podejść z najwyższą powagą. Nie każdy religijny przejaw jest dowodem Bożej obecności. Prawdziwe dzieło Ducha Świętego dokonuje się w świętości, w czystości i w prawdzie.
Bóg nie zatwierdza nieczystego życia, a Duch Święty nie mieszka w świątyni nieprawości. Dlatego słowo Pana wypowiedziane przez Jeremiasza pozostaje aktualne: „Poprawcie swoje drogi i swoje uczynki, a sprawię, że będziecie mieszkać w tym miejscu” (Jeremiasza 7:3).
Pismo ostrzega jasno: „Nie łudźcie się, Bóg nie da się z siebie naśmiewać. Co bowiem człowiek sieje, to też żąć będzie” (Galacjan 6:7).
Prawdziwego uwielbienia nie mierzy się fizyczną obecnością w świętym miejscu, lecz czystością serca i posłuszeństwem Bożym przykazaniom. Tylko w tych, którzy żyją w sprawiedliwości i prawdzie, mieszka Duch Święty i tylko oni zostają uznani za Jego własność.
Komentarze
Konto nie jest potrzebne — podaj imię i adres e-mail.