Szkoła uczniostwa Chrystusa

Chrystus jest głową tej Rodziny, jaką jest Kościół, i troskliwie się o nią opiekuje. (Nikt bowiem nigdy nie miał w nienawiści swego ciała, ale je żywi i pielęgnuje, jak i Pan kościół. Efezjan 5:29)

Pismo Święte opisuje Kościół Chrystusa jako rodzinę, w której są niemowlęta, dzieci i ojcowie, gdzie żyjemy w ścisłej więzi jedni z drugimi i wzrastamy, aby stać się podobnymi do Pana. (Piszę do was, ojcowie, ponieważ poznaliście tego, który jest od początku. Piszę do was, młodzieńcy, ponieważ zwyciężyliście złego. Napisałem do was, dzieci, ponieważ poznaliście Ojca. I Jana 2:13)

Chrystus jest głową tej Rodziny, jaką jest Kościół, i troskliwie się o nią opiekuje. (Nikt bowiem nigdy nie miał w nienawiści swego ciała, ale je żywi i pielęgnuje, jak i Pan kościół. Efezjan 5:29)

On nie porzuca swoich nowo narodzonych i nie zostawi ich, by dorastali bez pomocy. Ten, kto narodził się z Boga, zostaje umieszczony w rodzinie i w szkole Chrystusa, aby wzrastał jako uczeń, aż osiągnie dojrzałość, miarę pełni Chrystusa. (I on ustanowił… innych pasterzami i nauczycielami; dla przysposobienia świętych… aż dojdziemy wszyscy… do człowieka doskonałego, do miary dojrzałości pełni Chrystusa. Efezjan 4:11-13)

Kościół, czyli Ciało Chrystusa, to najdoskonalsza wytwórnia, jaka kiedykolwiek mogłaby istnieć. Jej jedynym celem jest doprowadzenie człowieka do miary dojrzałości pełni Chrystusa.

Zwierzchności i władze w miejscach niebiańskich, gdy patrzą na życie Kościoła, widzą, jak wielka jest mądrość Boga. (Aby teraz wieloraka mądrość Boga poprzez kościół stała się jawna zwierzchnościom i władzom w miejscach niebiańskich; zgodnie z wiecznym postanowieniem, które powziął w Chrystusie Jezusie, naszym Panu. Efezjan 3:10-11)

W Kościele uczymy się zaparcia samego siebie, pokory, pobożności, uczymy się oddawać siebie Chrystusowi jako słudzy, uczymy się żyć w sprawiedliwości tak, jak On żył.

Rodzina

W Jego rodzinie jesteśmy uczeni i wspierani, by żyć tak, jak On żył, bo tylko w ten sposób zostaną w nas wyryte cechy Jego charakteru: wielkoduszna cierpliwość, dobroć, łagodność, miłość… A to może się dokonać jedynie w Jego szkole, którą jest Kościół. (Kto mówi, że w nim trwa, ten powinien sam tak postępować, jak on postępował. I Jana 2:6)

Gdy przyjrzymy się uważniej, łatwo zauważymy, że wszystko, co dotyczy zbawienia człowieka – od nowego narodzenia aż do osiągnięcia dojrzałości – jest zdumiewająco podobne do tego, co spotykamy w tym krótkim ziemskim życiu.

Kiedy człowiek przychodzi na świat, jesteśmy świadkami narodzin dziecka, które bardzo przypominają nowe narodzenie do Królestwa Bożego. (Bo choćbyście mieli dziesięć tysięcy wychowawców w Chrystusie, to jednak niewielu macie ojców; ja bowiem zrodziłem was w Chrystusie Jezusie przez ewangelię. Proszę was więc, bądźcie naśladowcami moimi. I Koryntian 4:15-16)

Naturalne niemowlę nie może wybrać, w jakiej rodzinie będzie dorastać – ci, z których się narodziło, będą jego rodziną. Aby rosło, karmi się je mlekiem matki. Dla nowo narodzonego dziecka wszystko jest zupełnie nowe. Przyswaja sobie wszystko, co widzi i słyszy u swoich rodziców.

Droga nowo narodzonego

Tak samo jest z tym, kto narodził się na nowo: znajduje się w rodzinie z duchowymi rodzicami (w Ciele Chrystusa, którym jest Kościół), którzy karmią go duchowym mlekiem jak niemowlę. (Musiałem do was mówić… jak do niemowląt w Chrystusie. Mlekiem was karmiłem, a nie pokarmem stałym. I Koryntian 3:1-2)

Przyswaja sobie wszystko, co widzi i słyszy u swoich duchowych rodziców. (Wiecie też, jak każdego z was, jak ojciec swoje dzieci, napominaliśmy i pocieszaliśmy… I Tesaloniczan 2:11)

Nieco później naturalne dziecko idzie do szkoły, a po jakimś czasie ją kończy… W tym świecie nie wyobrażamy sobie, by można było zostać lekarzem bez ukończenia studiów medycznych i bez nauczycieli.

Tak samo musi być z dzieckiem duchowym. Nie możesz osiągnąć miary dojrzałości pełni Chrystusa, nie będąc uczniem w Jego szkole. (…odstąpił od nich, odłączył uczniów i codziennie rozprawiał w szkole… Dzieje 19:9)

Bóg rodzi nas na nowo, daje nam Ducha Świętego, by nas prowadził, i umieszcza nas w swojej szkole, gdzie mamy duchowych rodziców i nauczycieli, aby wychowywać nas według miary Jego Królestwa.

Dał nam wszystko, czego potrzebujemy, by osiągnąć dojrzałość, do której zostaliśmy stworzeni. (Z niego całe ciało harmonijnie złożone i zespolone we wszystkich stawach, dzięki działaniu każdego członka, stosownie do jego miary, przyczynia sobie wzrostu. Efezjan 4:16)

Cel Kościoła

Ta szkoła uczniów ma jeden cel: aby uczeń stał się taki jak jego Nauczyciel. Wszyscy musimy przejść przez tę szkołę, której ostatecznym celem jest ukształtowanie w nas obrazu Jego Syna. (Uczeń nie jest ponad swego mistrza, ale każdy doskonały uczeń będzie jak jego mistrz. Łukasza 6:40)

Syn Boży został posłany przez Ojca niebieskiego na ziemię, aby założyć Kościół, który jest Ciałem Chrystusa. On jest założycielem szkoły uczniów, Kościoła, o który troskliwie dba. (Na tej skale zbuduję mój kościół, a bramy piekła go nie przemogą. Mateusza 16:18; Nikt bowiem nigdy nie miał w nienawiści swego ciała, ale je żywi i pielęgnuje, jak i Pan kościół. Efezjan 5:29)

Pan Jezus czynił uczniów, a potem posłał ich na cały świat, by oni z kolei czynili kolejnych uczniów i przyjmowali do szkoły Chrystusa każdego, kto pragnie do niej wstąpić. (Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody… ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. Mateusza 28:19-20)

Możemy brać przykład z uczniów Pana, a zwłaszcza z apostoła Pawła. Całe swoje życie oddał na służbę Kościołowi Chrystusa.

Czynił uczniów, których nauczał, aby przedstawić ich Bogu jako uczniów doskonałych w Chrystusie. (Napominając każdego człowieka i nauczając każdego człowieka we wszelkiej mądrości, aby każdego człowieka przedstawić doskonałym w Chrystusie Jezusie. Nad tym też się trudzę, walcząc według jego mocy, która potężnie działa we mnie. Kolosan 1:28-29)

Proces doskonalenia

Jedynie w Jego szkole relacje między uczniami mogą być szlifowane, aż dojdzie się do dojrzałości i pełnej jedności we wszystkim – jedności, która będzie trwać także w Jego wiecznym Królestwie. (Aby wszyscy byli jedno, jak ty, Ojcze, we mnie, a ja w tobie, żeby i oni byli jedno w nas. Jana 17:21)

Człowiek musi przejść przez rozmaite próby, aby w trakcie tej szkoły nabył cechy charakteru Pana Jezusa i został uznany za godnego, by mieszkać z Bogiem i ze wszystkimi, którzy ukończyli tę szkołę uczniów i mają Jego rysy wyryte w swoim charakterze.

Weźmy jako przykład wielkoduszną cierpliwość. Jak możemy sprawić, by została wyryta w naszym charakterze?

Najpierw uczymy się i przyswajamy nauczanie Pana o niestawianiu oporu, a potem, gdy przychodzą na nas próby, wprowadzamy je w życie, idąc śladami naszych duchowych rodziców, którzy z kolei idą śladami Pana Jezusa. (Temu, kto chce się z tobą procesować i wziąć twoją szatę, zostaw i płaszcz. A jeśli ktoś cię przymusza, żebyś szedł z nim jedną milę, idź z nim i dwie. Mateusza 5:40-41)

Przez tę szkołę cierpliwości, która dopełnia swego dzieła, musi przejść każdy z nas, bo tylko w ten sposób dochodzi się do doskonałości charakteru. (Poczytujcie to sobie za największą radość, moi bracia, gdy rozmaite próby przechodzicie; wiedząc, że doświadczenie waszej wiary wyrabia cierpliwość. Cierpliwość zaś niech dopełni swego dzieła, abyście byli doskonali i zupełni, niemający żadnych braków. Jakuba 1:2-4)

Jest to artykuł pochodzący z broszury Kościół – Ciało Chrystusa – broszura online – Czyste Słowo, dostępnej bezpłatnie w internecie w formacie .pdf.

Przejdź do następnego artykułu: Rola członków w Ciele Chrystusa – Czyste Słowo – artykuły o duchowym przebudzeniu

Komentarze

Konto nie jest potrzebne — podaj imię i adres e-mail.