Czym właściwie jest pobożność, słowo, którego dzisiejszy świat prawie już nie używa? Wychodząc od słów Pawła, że wielka jest tajemnica pobożności, kazanie pokazuje, że pobożność to nie zwykła religijna nabożność, lecz szacunek i podziw dla Tego, który jest większy, przeżywane w pełnym posłuszeństwie. Wzorem jest Pan Jezus, który został wysłuchany ze względu na swoją pobożność (Hebrajczyków 5:7) i nie czynił niczego sam od siebie, lecz dokładnie to, co widział u Ojca. Kaznodzieja odróżnia prawdziwą pobożność od pozorów pobożności, które zapierają się mocy Bożej. Ostrzega, że ci, którzy żyją pobożnie, będą prześladowani, nawet przez świat religijny, i wzywa słuchacza, aby poznał Chrystusa i naśladował Go w praktyce, nie tylko w teorii.
Biblioteka
Kazania
Indeks tematyczny
4 wynikówW jakiej szacie zostaniemy znalezieni, gdy Król wejdzie, aby obejrzeć gości? Wychodząc od przypowieści o uczcie weselnej z Ewangelii Mateusza 22, kazanie pokazuje, że człowiek bez szaty weselnej wszedł w przekonaniu, że jest mile widziany, lecz wciąż nosił starego człowieka. Z Listu do Rzymian 13, Efezjan 4 i Kolosan 3 wynika kolejność: najpierw odrzucamy uczynki ciemności, potem przyoblekamy się w Chrystusa i w nowego człowieka. Zbroja Boża pomaga nam się ostać, a sama szata to miłosierdzie, dobroć, pokora, łagodność, cierpliwość, przebaczenie i miłość. Bisior to sprawiedliwe czyny świętych (Objawienie 19:8), dlatego szaty nie otrzymuje się po śmierci, lecz przygotowuje się ją już teraz.
Możesz wiele robić dla Boga, a mimo to utracić jedyną rzecz, która się liczy. Wierzący w Efezie mieli uczynki, trud, cierpliwość i cierpieli dla imienia Pana, ale porzucili swoją pierwszą miłość, a bez niej ich świecznik mógł zostać usunięty. Ta miłość nie jest zapałem początku, który z latami przemija. To twoja miłość do Chrystusa, ogień silny jak śmierć, płomień Pana, którego wielkie wody nie mogą ugasić i którego żadne bogactwo nie może kupić. Gdy silnik stygnie, zostaje tylko forma, a relacja z Oblubieńcem zamienia się w handel: ja daję Tobie, Ty dajesz mnie. Chrystus nie szuka wspólników w interesach, lecz czystej oblubienicy, która kocha Go bardziej niż ojca i matkę i nie jest podzielona między świat a Niego. Ten ogień budzi się na nowo, gdy widzisz Jego piękno i możesz powiedzieć: Mój umiłowany jest mój, a ja jestem jego. Wtedy Jego przykazania nie są już ciężkie, bo kto Go miłuje, zachowuje Jego słowo, a Ojciec i Syn przychodzą, aby u niego zamieszkać. Kochając Jego charakter, zapragniesz żyć tak, jak żył Jezus, w pokorze i posłuszeństwie. Przypomnij sobie, skąd spadłeś, i pozwól Mu na nowo rozpalić w tobie pierwszą miłość.
Bóg nie stworzył nas po to, abyśmy pozostali tacy, jacy jesteśmy, lecz abyśmy stali się doskonali w miłości, tak jak On jest miłością. Przed założeniem świata Ojciec postanowił uczynić nas podobnymi do swojego Syna, Pana Jezusa Chrystusa, abyśmy żyli w Jego Królestwie, gdzie prawo i drogi są doskonałe. Przykazanie, by być doskonałymi jak Ojciec, nie jest piękną radą, lecz celem, ku któremu prowadzi nas całe Jego dzieło. Pan Jezus został udoskonalony nie przez wiele lat służby, lecz przez cierpienie, zwyciężając zło dobrem i nie stawiając oporu. Tą samą drogą prowadzi także nas: przez Słowo, które nas prostuje, przez Ducha, który przemienia nas z chwały w chwałę, przez Kościół, w którym wzrastamy, trzymając się prawdy w miłości, aż do miary wzrostu pełni Chrystusa. Żaden dzień spędzony w kuchni i żaden rok w więzieniu nie jest stracony, jeśli cierpliwość dokonuje tam doskonałego dzieła. Naszą częścią jest przyjmować próby z radością i zachowywać Jego przykazania, bo w tym, kto zachowuje Jego słowo, miłość Boża staje się doskonała i usuwa lęk. Nie róbmy z Boga kłamcy, wierząc, że to niemożliwe. Trwajmy dziś w posłuszeństwie, pewni, że Ten, który rozpoczął w nas dobre dzieło, dokończy je.
Nie znaleziono wyników.