Z kim budujemy świątynię Pana

0 odczyty0 pobrania 0 komentarze

Z pomocą Pana będziemy mówić o znaczeniu, jakie Bóg przypisuje Kościołowi, postrzeganemu jako Ciało Chrystusa. Zaczniemy od tego, jak Bóg opisuje swoją relację ze swoim ludem, zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie. Zaczynamy od Księgi Kapłańskiej, rozdział…

Z pomocą Pana będziemy mówić o znaczeniu, jakie Bóg przypisuje Kościołowi, postrzeganemu jako Ciało Chrystusa. Zaczniemy od tego, jak Bóg opisuje swoją relację ze swoim ludem, zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie.

Zaczynamy od Księgi Kapłańskiej, rozdział 26, gdzie od wersetu 11 czytamy: „Umieszczę mój przybytek pośród was i moja dusza nie będzie się wami brzydzić. Będę chodził pośród was, będę waszym Bogiem, a wy będziecie moim ludem”. Są to obietnice, które Bóg dał narodowi żydowskiemu i które dotyczą dziś także nas.

Przechodzimy do Księgi Wyjścia, rozdział 29, wersety od 42 do 46, gdzie znajdujemy następujące słowa: „Będzie to nieustanne całopalenie przez wasze pokolenia u wejścia do Namiotu Zgromadzenia przed PANEM, gdzie będę się spotykał z wami, aby tam mówić do ciebie. Tam będę się spotykał z synami Izraela, a to miejsce zostanie uświęcone moją chwałą. Uświęcę Namiot Zgromadzenia i ołtarz; uświęcę też Aarona i jego synów, aby mi sprawowali urząd kapłański. I zamieszkam pośród synów Izraela, i będę ich Bogiem. I poznają, że ja jestem PAN, ich Bóg, który ich wyprowadził z ziemi Egiptu, aby zamieszkać pośród nich. Ja jestem PAN, ich Bóg”. Bóg mówi tu o Namiocie Zgromadzenia, który poprzedzał budowę świątyni, czyli o miejscu, gdzie znajdowały się arka i ołtarz. Bóg powtarza tutaj swoją obietnicę, że zamieszka pośród synów Izraela.

O tych sprawach mówią także inne miejsca Pisma, między innymi 2 List do Koryntian 6, ale teraz nie będziemy w to wchodzić głębiej. Skierujmy natomiast uwagę na Księgę Powtórzonego Prawa 23, aby dalej zgłębiać, jak ważna jest dla nas ta sprawa. W dawnych czasach Bóg mieszkał pośród swojego ludu, a dziś nadal jest obecny w życiu wierzących, z których każdy ma z Nim osobistą relację. Rodzi się jednak pytanie, czy istnieje konkretne miejsce, gdzie Bóg mieszka pośród swojego ludu.

Przyjrzymy się tekstowi biblijnemu z Księgi Powtórzonego Prawa, rozdział 23, wersety od 9 do 14, który daje nam wskazówki dotyczące czystości w obozie: „Gdy wyruszysz z wojskiem przeciwko swoim wrogom, strzeż się wszelkiej złej rzeczy. Jeśli będzie wśród was ktoś nieczysty z powodu tego, co mu się przydarzyło w nocy, niech wyjdzie z obozu i nie wchodzi do obozu. A pod wieczór niech się obmyje wodą, a po zachodzie słońca będzie mógł wrócić do obozu. Będziesz miał też miejsce poza obozem, dokąd będziesz wychodził. Wśród swojego sprzętu będziesz miał łopatkę, którą wykopiesz dół, gdy będziesz wychodził na zewnątrz, i przykryjesz to, co z ciebie wyszło. Gdyż PAN, twój Bóg, przechadza się pośród twego obozu, aby cię ochraniać i wydać ci twoich wrogów; dlatego twój obóz ma być święty, aby PAN nie zobaczył u ciebie nic nieczystego i nie odwrócił się od ciebie”. Amen.

Te wersety podkreślają, jak ważna jest świętość w miejscu, gdzie mieszka Bóg, i przypominają werset z Psalmu 93:5: „twemu domowi, PANIE, przystoi świętość na wieczne czasy”. Bóg, który jest ten sam wczoraj, dziś i na wieki, pragnie, aby Jego mieszkanie było wolne od wszelkiej nieczystości.

Dalej, w Księdze Jozuego, rozdział 7, wersety od 10 do 13, opisane jest zdarzenie, które miało miejsce w obozie Izraela i które pokazuje skutki lekceważenia świętości: „PAN powiedział do Jozuego: Izrael zgrzeszył; przekroczyli moje przymierze, które im nakazałem, wzięli z rzeczy przeznaczonych na zagładę, ukradli je i skłamali, i schowali je między swoimi rzeczami”. Ta relacja pokazuje nam, że zachowanie czystości w obozie jest niezbędne, aby Bóg pozostał pośród swojego ludu.

„Dlatego synowie Izraela nie mogą ostać się przed swoimi wrogami: uciekają przed swoimi wrogami, bo sami są przeznaczeni na zagładę; nie będę już z wami, jeśli nie usuniecie spośród siebie tego, co przeznaczone na zagładę. Wstań, uświęć lud. Powiedz im: Uświęćcie się na jutro. Tak bowiem mówi PAN, Bóg Izraela: Pośród ciebie jest rzecz przeznaczona na zagładę, Izraelu; nie zdołasz ostać się przed swoimi wrogami, dopóki nie usuniecie spośród siebie tego, co przeznaczone na zagładę”. Amen.

„Nie będę już z wami” – mówi nam werset 12. „Jeśli nie usuniecie spośród siebie tego, co przeznaczone na zagładę”, czyli, można powiedzieć, jeśli nie oczyścicie obozu, nie będę już z wami, Pan odwróci się od ciebie.

Tym razem przejdziemy do Księgi Zachariasza, aby przeczytać także proroctwo. Czytamy z rozdziału 2 Księgi Zachariasza, wersety 10 i 11: „Śpiewaj i raduj się, córko Syjonu! Oto bowiem przychodzę i zamieszkam pośród ciebie, mówi PAN. W tym dniu wiele narodów przyłączy się do PANA i będą moim ludem. Zamieszkam pośród ciebie i poznasz, że PAN zastępów posłał mnie do ciebie”. Amen. Jest to więc obietnica także dla pogan. „Zamieszkam pośród ciebie. Ty będziesz moim ludem”. To bardzo piękne proroctwo.

Przeczytamy też rozdział 6 Księgi Zachariasza. Tym razem jest to proroctwo o Kościele, o świątyni Boga, świątyni, która nie jest z kamienia, lecz z serc z ciała. Analizując tekst od wersetu 12, widzimy, jak wielkie znaczenie Bóg przywiązuje do swojego przybytku, świętego miejsca, gdzie ma swoje mieszkanie. Można powiedzieć, że Bóg mieszka tam w określonym celu. Jak czytamy w Liście do Efezjan, rozdział 4, celem jest wzrost i doskonalenie świętych.

Czytamy więc od wersetu 12, gdzie znajdujemy następujące słowa: „I powiedz do niego: Tak mówi PAN zastępów: Oto mąż, którego imię Latorośl, wyrośnie ze swego miejsca i zbuduje świątynię PANA. On zbuduje świątynię PANA, będzie nosił majestat królewski, zasiądzie i będzie panował na swoim tronie, będzie też kapłanem na swoim tronie, a między nimi obydwoma będzie doskonała zgoda”. Amen.

Jeśli przeanalizujemy ten werset, zauważymy, że odnosi się on do Ewangelii Mateusza 16:18, gdzie Pan Jezus mówi: „na tej skale zbuduję mój kościół”, czyli On sam zbuduje Kościół. Ujawni się doskonała jedność między Nim a Jego Ciałem, Kościołem. Jeśli pomyślimy o ludzkim ciele, między głową a resztą ciała istnieje doskonałe połączenie. Gdy to połączenie jest nienaruszone, ciało funkcjonuje normalnie.

Gdy jednak pojawia się rozdźwięk między poleceniami wydawanymi przez głowę a tym, co wykonuje ciało, pojawiają się problemy, takie jak paraliż czy inne dolegliwości albo różne choroby. Można to postrzegać jako pewną formę nieposłuszeństwa. Dalej czytamy: „On zbuduje świątynię PANA”, przy czym On to Pan Jezus. „Zasiądzie i będzie panował na swoim tronie, będzie też kapłanem na swoim tronie”. Czytaliśmy o obietnicy, którą Bóg dał narodowi żydowskiemu, o tym, jak wyzwolił go z niewoli egipskiej i uświęcił Aarona i jego synów, aby byli kapłanami.

W tym kontekście Pan Jezus będzie kapłanem na swoim tronie, będzie panował i będzie istniała doskonała jedność między Nim a Kościołem, czyli świątynią Pana. Zgodnie z wersetem 15 to proroctwo Zachariasza idzie dalej i mówi: „Ci, którzy są daleko, przyjdą i będą budować świątynię PANA, i poznacie, że PAN zastępów posłał mnie do was”. Odnosi się to do tych, którzy początkowo byli daleko, a teraz są blisko, jak mówi także Pismo: „wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy”.

W Nowym Przymierzu niezwykłe dzieło Boga zostaje szczególnie uwydatnione. Nie będziemy wracać do Ewangelii Mateusza 16, o której wspomnieliśmy wcześniej, lecz skierujemy uwagę na 1 List do Koryntian, rozdział 3. Trzeba tu sobie uświadomić, że Pan Jezus czynnie uczestniczy w budowie świątyni. W 1 Liście do Koryntian, w rozdziale 3, widzimy wypełnienie proroctwa Zachariasza, w wersecie 9: „Jesteśmy bowiem współpracownikami Boga, a wy jesteście rolą Boga, budowlą Boga”. Amen.

Pismo Święte używa wielu określeń na opisanie Kościoła, czyli świątyni Boga. W tym miejscu jest on opisany jako rola Boga, ale także jako budowla Boga, a w innych miejscach listu jako dom Boży. Tak więc my, wierzący, jesteśmy nazwani domem czy budowlą Boga.

Możemy bez obawy pomyłki powiedzieć, że jesteśmy świątynią Boga. A kto mieszka w tej świątyni? Według Pisma: „Zamieszkam pośród nich, będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem, moimi dziećmi”. Sam Bóg troszczy się o swoje dzieci, czyli o nas.

Przechodząc do wersetu 10, trzeba koniecznie zauważyć, że Paweł podkreśla, iż on i Apollos (czyli i my) jesteśmy współpracownikami Boga. Choć ludzie mogą przyjść z daleka, aby przyczynić się do budowy świątyni, wszyscy jesteśmy powołani, by być współpracownikami Boga. Paweł mówi: „Według łaski Boga, która została mi dana, jako mądry budowniczy położyłem fundament, a inny na nim buduje”.

Bardzo ważne jest, aby każdy uważał, jak buduje, ponieważ „nikt nie może położyć innego fundamentu niż ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus”. Tak więc fundamentem Kościoła, tej duchowej budowli, jest Pan Jezus i nikt nie może położyć innego fundamentu.

Ogromnie ważne jest, abyśmy dostrzegli wartość Kościoła i zastanowili się, jak wielkie znaczenie przywiązujemy do niego, do Jego świątyni. Zastanówmy się poważnie nad tym, że Bóg wkłada cały swój trud i całe swoje dzieło w tę duchową budowlę.

Nasz udział w dziele Boga jest niezbędny, ale musimy zrozumieć, że nie chodzi tu o osobiste zbawienie, lecz o jakość pracy, którą wykonujemy w Jego ciele, czyli w Kościele Chrystusa. Jeśli nasze dzieło spłonie, niekoniecznie stracimy zbawienie, lecz zapłatę za tę pracę. Ponieważ nie chodzi tu o grzech, lecz o naszą pracę budowania, Słowo Boże zapewnia nas, że choć dzieło może przepaść, zbawienie pozostaje, jak jest napisane: „sam jednak będzie zbawiony, ale tak jak przez ogień”.

Apostoł Paweł przypomina nam, że każdy z nas ma do wykonania pracę, misję powierzoną przez Boga, i że nie wszystkie prace są jednakowe. W wersetach 16 i 17 z 1 Listu do Koryntian 3 przypomina się nam, że jesteśmy świątynią Boga i że Duch Święty mieszka w nas. Ta prawda zobowiązuje nas do życia w świętości, bo jeśli ktoś niszczy świątynię Boga, czyli Ciało Chrystusa, tego zniszczy Bóg, gdyż świątynia Boga jest święta.

W Starym Testamencie obóz musiał być święty, ponieważ był mieszkaniem Boga. Podobnie my, jako świątynia Boga, musimy być święci, bo Duch Święty mieszka w nas. Możliwe jest, że swoim życiem niszczymy świątynię Boga, a Słowo ostrzega nas, że Bóg zniszczy tego, kto to czyni.

W 1 Liście do Koryntian, w rozdziale 6, od wersetu 19, przypomina się nam, że nasze ciało jest świątynią Ducha Świętego, który w nas mieszka i którego otrzymaliśmy od Boga. Nie należymy do siebie, lecz zostaliśmy kupieni za wielką cenę. Dlatego jesteśmy powołani, by uwielbiać Boga w naszym ciele i w naszym duchu, które należą do Niego. Czytamy: „Czy nie wiecie, że wasze ciało jest świątynią Ducha Świętego, który jest w was, a którego macie od Boga, i że nie należycie do samych siebie? Zostaliście bowiem kupieni za wielką cenę. Wielbcie więc Boga w waszym ciele i w waszym duchu, które należą do Boga”. Amen.

Nasze ciało jest więc uznane za świątynię Ducha Świętego, który w nas mieszka. Mając tego świadomość, musimy prowadzić się poważnie i postępować z wielką ostrożnością, pamiętając, że Duch Święty mieszka w nas i że zostaliśmy odkupieni za wielką cenę, jak uczy nas Słowo Boże.

Kierujemy teraz uwagę na List do Efezjan, aby zrozumieć, dlaczego Bóg kładzie nacisk na czystość swojego przybytku i nalega, aby był on wolny od wszelkiej nieczystości. W pierwszym rozdziale, od wersetu 17 do 23, opisane jest niezwykłe dzieło, jakiego Bóg dokonuje w nas, ludziach.

Apostoł Paweł zanosi tu modlitwę: „Aby Bóg naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam Ducha mądrości i objawienia w poznaniu go; i oświecił oczy waszego zrozumienia, abyście wiedzieli, jaka jest nadzieja jego powołania i jakie bogactwo chwały jego dziedzictwa w świętych; i jak przemożna jest wielkość jego mocy wobec nas, którzy wierzymy, według działania potęgi jego mocy, którą okazał w Chrystusie, gdy wskrzesił go z martwych i posadził po swojej prawicy w okręgach niebieskich, ponad wszelką zwierzchnością, władzą, mocą i panowaniem, i ponad wszelkim imieniem, jakie może być wymienione nie tylko w tym świecie, ale i w przyszłym. I wszystko poddał pod jego stopy, a jego samego ustanowił ponad wszystkim głową dla kościoła, który jest jego ciałem, pełnią tego, który napełnia wszystko we wszystkich”. Amen.

Pan Jezus został ustanowiony głową ponad wszystkim dla Kościoła, który jest Jego Ciałem. Wymaga to wielkiej uwagi i odpowiedzialności, gdy mówimy o Kościele, o Ciele Chrystusa, ponieważ to On jest głową ponad wszystkim w Kościele.

On buduje ten Kościół, jak przeczytamy także w rozdziale 2 Listu do Efezjan, od wersetu 19: „Nie jesteście już więc obcymi i przybyszami, ale współobywatelami świętych i domownikami Boga”. Możemy tu przypomnieć sobie werset z 1 Listu do Koryntian 3:16 (jesteśmy świątynią Boga) i czytamy dalej: „Zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Jezus Chrystus. Na nim cała budowla, mocno spojona, rośnie w świętą świątynię w Panu. Na nim i wy także jesteście wspólnie budowani na mieszkanie Boga przez Ducha”.

On więc buduje i jest głową Ciała, głową ponad wszystkim w Kościele, a według wersetu 10 jesteśmy Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, które Bóg wcześniej przygotował, abyśmy w nich postępowali. Jest to ogromna inwestycja, którą Bóg czyni dla naszego wzrostu i doskonalenia, i oczywiście po to, by zapewnić doskonałą jedność między Tym, który buduje, Panem Jezusem, a nami, czyli Kościołem.

Czytając rozdział 4 Listu do Efezjan, od wersetu 4 do 6, widzimy, że jest jedno ciało: „Jedno jest ciało i jeden Duch, jak też zostaliście powołani do jednej nadziei waszego powołania. Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i w was wszystkich”.

Na marginesie: w 1 Liście do Koryntian, w rozdziale 12, czytamy, że zostaliśmy ochrzczeni jednym Duchem, aby stanowić jedno ciało. Pamiętamy obietnicę daną przez Pana Jezusa i Jana Chrzciciela, że zostaniemy ochrzczeni Duchem Świętym. Zostaliśmy ochrzczeni jednym Duchem, aby tworzyć Ciało Chrystusa, w którym mamy wzrastać.

Wracając, czytamy dalej z Listu do Efezjan 4, od wersetu 11 do 16: „I on ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami; dla doskonalenia świętych, do dzieła posługi, dla budowania ciała Chrystusa; aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wzrostu pełni Chrystusa; abyśmy już nie byli dziećmi”.

Dziecko z natury nie wie wszystkiego i nie osiągnęło jeszcze dojrzałości, bo wciąż jest na etapie dzieciństwa. „Gdy byłem dzieckiem, myślałem jak dziecko” – mówi apostoł Paweł w innym miejscu. Dzieci łatwo ulegają wpływom, miotane tu i tam, unoszone każdym wiatrem nauki.

W dzieciństwie dorośli mogą sobie z nas żartować, mówić nam rzeczy, w które wierzymy, choć w rzeczywistości mogą to być kłamstwa. W Kościele jednak Pan dał pracowników dla doskonalenia świętych, do dzieła posługi, dla budowania Ciała Chrystusa, czyli Jego świątyni.

Jesteśmy powołani, by razem budować i tworzyć świętą świątynię w Panu, a budowla musi być mocno złączona, dobrze spojona, jak czytamy dalej: „Lecz mówiąc prawdę w miłości, wzrastajmy we wszystkim w tego, który jest głową – w Chrystusa. Z niego całe ciało, harmonijnie złączone i spojone przez wszystkie stawy, które mu służą, zgodnie z działaniem w miarze każdego członka, przyczynia się do wzrostu ciała ku budowaniu samego siebie w miłości”. Amen.

Z tego, co dotąd przeczytaliśmy, wynika, że w tej budowli nie ma kąkolu. Czy mogą w niej być także ludzie, którzy nie są dziećmi Boga? Wielu twierdzi, że kąkol mieszka razem z pszenicą, a synowie ciemności razem z synami światłości.

Słowo Boże jest jednak bardzo jasne: Bóg pragnie i wymaga, aby Ciało Chrystusa było czyste. Gdy stykamy się z brudem, koniecznie trzeba działać, by go usunąć. W znaczeniu duchowym chodzi o oczyszczanie i zachowanie nienaruszonym Kościoła, czyli członków, którzy są w Ciele Chrystusa.

Idąc dalej, w Liście do Kolosan 1:13 czytamy: „Który nas wyrwał z mocy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna”, i pytamy: „Skoro Kościół, czyli Ciało Chrystusa, jest tak ważny dla Boga, to jak ważny musi być dla nas?”

Przechodzimy do wersetu 15, gdzie dowiadujemy się, że Pan Jezus jest „obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wszelkiego stworzenia. Bo przez niego zostało stworzone wszystko, co jest w niebie i na ziemi, rzeczy widzialne i niewidzialne, czy to trony, czy panowania, czy zwierzchności, czy władze. Wszystko zostało stworzone przez niego i dla niego. On jest przed wszystkim i wszystko w nim trwa. On też jest głową ciała – kościoła. On jest początkiem, pierworodnym z umarłych, aby we wszystkim miał pierwszeństwo”.

A w Liście do Kolosan 2:9-10 czytamy: „Gdyż w nim mieszka cieleśnie cała pełnia Bóstwa. I jesteście dopełnieni w nim, który jest głową wszelkiej zwierzchności i władzy”. Podkreśla to raz jeszcze, że On jest głową nad wszystkim w Kościele.

Czytamy następnie od wersetu 18: „Niech nikt was nie pozbawia nagrody, rozmyślnie trwając w pokorze i oddając cześć aniołom, wdając się w to, czego nie widział, nadęty bezpodstawnie przez swój cielesny umysł; a nie trzymając się głowy, z której całe ciało, zaopatrywane i spojone przez stawy i więzy, rośnie wzrostem Bożym”.

To ostrzeżenie dotyczy wielu z nas. Musimy mocno trzymać się głowy, z której całe ciało jest karmione. Ale kto je karmi? Apostoł Paweł mówi do swoich duchowych dzieci: „Mlekiem was karmiłem, a nie pokarmem stałym, bo jeszcze nie mogliście go przyjąć”. Ciało jest więc karmione z głowy, którą jest Chrystus, przez stawy i więzy, i rośnie wzrostem, który daje mu Bóg.

Ciało jest dobrze spojone i mocno trzyma się głowy, którą jest Chrystus, z której całe ciało jest karmione. Przeczytamy też fragment Listu do Efezjan, aby lepiej zrozumieć to niezwykłe dzieło Boga. W Liście do Efezjan, w rozdziale 5, w wersecie 29, jest powiedziane: „Nikt bowiem nigdy nie miał w nienawiści swego ciała, ale je żywi i pielęgnuje, jak i Pan – kościół”.

Tak więc Chrystus karmi i pielęgnuje ciało. Gdy jakiś członek zachoruje, Pan Jezus bierze udział w jego uzdrowieniu, bo jesteśmy członkami Jego ciała, z Jego ciała i z Jego kości.

Werset 32 odsłania nam: „Tajemnica to wielka, a ja mówię o Chrystusie i o kościele”. My jesteśmy jedynie współpracownikami; architektem, przewodnikiem, kierownikiem, głową jest Chrystus. Panem nie jest Piotr, Jerzy ani Jan.

Przeczytamy teraz z 2 Listu do Koryntian, rozdział 6, aby lepiej zrozumieć, dlaczego Pan nakazuje nam zachować ciało w czystości. To On działa w nas, w swoim ciele, troszcząc się o nie i karmiąc je. Jak jest napisane: „niech w obozie nie będzie nic nieczystego, aby Pan nie odwrócił się od ciebie”. W Księdze Jozuego 7 widzieliśmy współdziałanie Boga i Jozuego w oczyszczaniu obozu, który jest teraz obrazem oczyszczenia ciała, czyli domu – świątyni.

Nie możemy zostawiać brudu w domu Bożym i oczekiwać, że Bóg pozostanie przy naszych nieczystościach. Czytamy z 2 Listu do Koryntian, od rozdziału 6, werset 14, do rozdziału 7, werset 1: „Nie wprzęgajcie się w nierówne jarzmo z niewierzącymi. Cóż bowiem ma wspólnego sprawiedliwość z nieprawością? I co ma wspólnego światło z ciemnością? Albo jaka zgoda między Chrystusem a Belialem? Albo co ma wspólnego wierzący z niewierzącym?”

Te pytania podkreślają, że te dwie natury nie dają się pogodzić: światło i ciemność, Chrystus i Belial, wierzący i niewierzący. Każdy karmi się z innego źródła i każdy jest inaczej pielęgnowany. Pan Jezus z miłością troszczy się o członki swojego ciała.

Dalej tekst pyta nas: „I co ma wspólnego świątynia Boża z bożkami? Wy bowiem jesteście świątynią Boga żywego, jak powiedział Bóg: Zamieszkam w nich i będę się przechadzał pośród nich, i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. Dlatego wyjdźcie spośród nich i odłączcie się, mówi Pan, i nie dotykajcie tego, co nieczyste, a ja was przyjmę. I będę wam Ojcem, a wy będziecie moimi synami i córkami, mówi Pan Wszechmogący”.

Te wersety wzywają nas, abyśmy oddzielili się od nieczystości i żyli w świętości jako synowie i córki Boga. „Mając więc takie obietnice, umiłowani, oczyśćmy się z wszelkiej nieczystości ciała i ducha, dopełniając uświęcenia w bojaźni Bożej”.

Co przekazuje nam Bóg przez apostoła Pawła? Ciemność i światło nie mogą istnieć razem, podobnie kąkol z pszenicą. Wielu mówi, że kąkol może rosnąć razem z pszenicą aż do końca, a dopiero potem Bóg wkroczy. Bóg jednak pragnie czystości teraz, bo nie może mieszkać w brudnym miejscu. „Nie dotykajcie tego, co nieczyste, a ja was przyjmę”. On jest pośród nas, dlatego obóz musi być czysty.

Będę dalej czytać Słowo Boże, abyśmy lepiej zrozumieli, ile Bóg w to wkłada, i dlaczego światło musi być oddzielone od ciemności. Skażenie jest realne; brud nie może współistnieć z Bogiem, inaczej zostaniemy sami. W Liście do Hebrajczyków, w rozdziale 10, w wersecie 24, czytamy: „Zważajmy jedni na drugich”. Ale dlaczego mamy na siebie zważać?

Według Listu do Hebrajczyków 12, wersety 15 i 16: „Baczcie, aby nikt nie pozbawił się łaski Boga, aby żaden korzeń goryczy, wyrastając w górę, nie przyniósł zamieszania, a przez niego wielu by się nie skalało. Aby nie było wśród was rozpustnika albo bezbożnika”.

Jeśli nie czuwamy, gorycz może przynieść zamieszanie i wielu może się skalać. Apostoł Paweł ostrzega nas, że po jego odejściu wkradną się podstępni pracownicy i fałszywi nauczyciele. W Księdze Objawienia, w rozdziale 2, jest wiele ostrzeżeń w tej sprawie.

Kościół w Laodycei, kościół w Tiatyrze, w Sardes to przykłady pokazujące, że w Kościele może być grzech i że Bóg go nie toleruje. Jeśli w zborze pojawiają się grzechy, istnieje wielkie niebezpieczeństwo, że takiemu zborowi, jeśli należy do Chrystusa, zostanie odebrane światło. A gdy światło się wycofuje, nastaje ciemność.

Według wersetu 18 z Objawienia 2 i następnych: „A do anioła kościoła w Tiatyrze napisz: To mówi Syn Boży, który ma oczy jak płomień ognia, a jego stopy podobne są do mosiądzu: Znam twoje uczynki i miłość, i służbę, i wiarę, i twoją cierpliwość, i twoje uczynki, a tych ostatnich jest więcej niż pierwszych. Ale mam nieco przeciwko tobie, że pozwalasz tej kobiecie Jezabel, która nazywa siebie prorokinią, nauczać i zwodzić moje sługi, aby uprawiali nierząd i jedli rzeczy ofiarowane bożkom. I dałem jej czas, aby pokutowała ze swego nierządu, ale nie pokutowała. Oto rzucę ją na łoże, a tych, którzy z nią cudzołożą, w wielki ucisk, jeśli nie będą pokutować ze swoich uczynków. A jej dzieci pozabijam, i poznają wszystkie kościoły, że ja jestem tym, który bada nerki i serca. I oddam każdemu z was według waszych uczynków”. Amen.

W Tiatyrze, gdzie ludzie niegdyś podobali się Bogu i szli za Jego planem, wkradł się grzech, jak pokazują te słowa: „pozwalasz tej kobiecie Jezabel, która nazywa siebie prorokinią, nauczać i zwodzić moje sługi, aby uprawiali nierząd i jedli rzeczy ofiarowane bożkom… A jej dzieci pozabijam”.

Grzech prowadzi do śmierci. Bardzo ważne jest, abyśmy zrozumieli, że nasza relacja z Bogiem nie jest zabawą; to poważna relacja, w którą Bóg wkłada wszystko. Pan Jezus umarł za Kościół, za swoje ciało, aby go oczyścić i stawić przed Bogiem czystym, świętym, bez skazy i bez zmarszczki. Jesteśmy powołani, by współpracować z Panem Jezusem w tym świętym dziele i nosimy odpowiedzialność za to, by czuwać nad czystością ciała – czyli Kościoła. Amen.

Komentarze

Konto nie jest potrzebne — podaj imię i adres e-mail.